Με αφορμή το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη,

Ο ξαφνικός θάνατος του Έλληνα τραγουδιστή, στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, σε ηλικία 54 ετών, συγκλόνισε όχι μόνο τον καλλιτεχνικό κόσμο αλλά και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Δεν θα αναφερθώ στην πιθανή δολοφονία του , ούτε στις συνθήκες που έγινε το κακό. Θα αναφερθώ στο: Ποιος ήταν τελικά ο Γιώργος; 

Ήταν ένας αγαπημένος και συνάμα παρεξηγημένος καλλιτέχνης. Αγαπητός για την υπέροχη φωνή και τα τραγούδια του αλλά παρεξηγημένος για την προσωπική του ζωή.

Ο κόσμος πριν το τέλος του,  δεν γνώριζε το πόσο φιλάνθρωπος ήταν. Το πόσο αγαπούσε τα παιδία και το πόσο κοντά στο Θεό ήταν. ‘Όπως μας ενημέρωσαν οι φίλοι του.

Και κατ’ άλλα,  ο κόσμος τον έκρινε αρνητικά για την προσωπική του ζωή,  που εν τέλει δεν έκανε κακό σε κανένα, παρά μόνο στον εαυτό του.

Η γνώμη μου είναι πως, δεν έχει σημασία τι έκανε στην προσωπική του ζωή, γιατί όταν «έφυγε» το ίδιο σκεφτήκαμε οι περισσότεροι από εμάς, ότι χάθηκε ένας καλός άνθρωπος που είχε ακόμα πολλά να δώσει και στη μουσική σκηνή αλλά και στους ανθρώπους γύρω του. Εξάλλου, πάντα θα είμαστε οι κακοί στην ιστορία κάποιου, σημασία έχει το καλό να υπερνικά το κακό που δώσαμε.

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι είχαν καταλάβει ότι ο θάνατος δεν είναι μόνο το τέλος μιας βιολογικής ζωής. Είναι και η στιγμή κατά την οποία οι ζωντανοί αναγκάζονται να κοιτάξουν πίσω και να αναρωτηθούν: ποιος ήταν πραγματικά αυτός ο άνθρωπος;

Ο Σωκράτης και ο Πλάτων έδιναν μεγάλη σημασία όχι στη φήμη ενός ανθρώπου αλλά στον χαρακτήρα του. Για εκείνους, το ουσιαστικό ερώτημα δεν ήταν πόσο διάσημος έγινε κάποιος, ουτε πόσα πλουτη απέκτησε, αλλά «Τι άνθρωπος υπήρξε»;

Ενώ ο Επίκουρος, είπε πως μετά τον θάνατο δεν υπάρχει,  τιμωρία ή ανταμοιβή. Άρα το σημαντικό είναι πώς έζησε ο άνθρωπος όσο ήταν ζωντανός και τι άφησε στις ζωές των άλλων.

Για έναν καλλιτέχνη, μένει φυσικά το έργο του. Τα τραγούδια που ηχογράφησε ο Μαζωνάκης θα συνεχίσουν να ακούγονται. Η φωνή του θα εξακολουθήσει να υπάρχει σε ηχογραφήσεις. Οι εμφανίσεις του θα συνεχίσουν να υπάρχουν μέσα σε βίντεο και φωτογραφίες. Και ο περισσότερος κόσμος θα τον θυμάται ως έναν καλό άνθρωπο.

Ο θάνατος του Μαζωνάκη, όπως κάθε ξαφνικός θάνατος, μας θυμίζει κάτι που συνήθως προσπαθούμε να ξεχνάμε: δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε.

Και αυτό που πρέπει να μας προβληματίζει είναι : Τι άνθρωπος είμαι τώρα, όσο είμαι ακόμη εδώ;