Σε μια εποχή που η «αυτονομία» και η «προσωπική εξέλιξη» έχουν γίνει σημαίες ευκαιρίας, όλο και περισσότεροι νέοι θεωρούν ότι η δημιουργία δικής τους οικογένειας είναι το εισιτήριο για να αποτινάξουν από πάνω τους κάθε υποχρέωση προς τους γονείς τους. Λες και το να γίνεις σύζυγος ή γονιός σου δίνει το δικαίωμα να ξεχάσεις ποιος σε έμαθε να περπατάς, να μιλάς, να σκέφτεσαι.
Δεν παρακάμπτεις τους ανθρώπους που σε έφεραν στον κόσμο
Η γνωριμία με έναν σύντροφο δεν είναι αμνησία. Δεν είναι δικαιολογία για να αγνοήσεις εκείνους που σε στήριξαν όταν δεν είχες τίποτα. Ο γάμος δεν είναι διαγραφή. Η οικογένεια που φτιάχνεις δεν ακυρώνει την οικογένεια που σε έπλασε. Αν νομίζεις ότι η αγάπη προς τον σύντροφό σου απαιτεί την αποστασιοποίηση από τους γονείς σου, τότε δεν έχεις καταλάβει ούτε τι σημαίνει αγάπη, ούτε τι σημαίνει σεβασμός.
Οι νέες προτεραιότητες δεν σημαίνουν νέες προδοσίες
Το ότι έχεις πλέον ευθύνες, παιδιά, λογαριασμούς και υποχρεώσεις δεν σημαίνει ότι οι γονείς σου έγιναν περιττοί. Δεν είναι «παλιό λογισμικό» που πρέπει να απεγκαταστήσεις για να τρέξει η νέα σου ζωή. Είναι οι άνθρωποι που σε σήκωσαν όταν έπεφτες, που ξενύχτησαν για να σου πέσει ο πυρετός, που δούλεψαν για να φας, να σπουδάσεις, να σταθείς στα πόδια σου. Και τώρα που στέκεσαι, τους γυρνάς την πλάτη;
Δεν τους θυμόμαστε μόνο όταν χρειαζόμαστε χρήματα
Αν οι γονείς σου είναι απλώς ένα «ΑΤΜ» συναισθημάτων και χρημάτων, τότε δεν είσαι ώριμος. Είσαι απλώς εγωιστής με καλή δικαιολογία. Ο σεβασμός δεν είναι επιλεκτικός. Δεν τους θυμόμαστε μόνο όταν έχουμε πρόβλημα, όταν δεν βγαίνουμε οικονομικά, όταν θέλουμε να μας κρατήσουν τα παιδιά. Τους θυμόμαστε γιατί είναι οι γονείς μας. Τελεία.
Ο σεβασμός δεν είναι χάρη. Είναι χρέος. Και αν δεν μπορείς να τον προσφέρεις στους ανθρώπους που σου έδωσαν ζωή, τότε μην περιμένεις να τον λάβεις από εκείνους που απλώς μπήκαν στη ζωή σου αργότερα.
