Ο Laurence Stephen Lowry είναι περισσότερο γνωστός για τους πίνακές του με θέμα τη βιομηχανική βόρεια Αγγλία, με σκηνές γεμάτες με εργοστάσια, δρόμους με βεράντες και πλήθη στυλιζαρισμένων μορφών, που συχνά αναφέρονται ως «άνθρωποι με σπίρτα». Για δεκαετίες, το έργο του δίχαζε τους κριτικούς. Κάποιοι το απέρριπταν ως αφελές ή επαναλαμβανόμενο, ενώ άλλοι αναγνώριζαν τη δύναμή του να αποτυπώνει έναν μεταβαλλόμενο κόσμο με σαφήνεια και συναισθηματικό βάθος. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο ίδιο μέρος της Αγγλίας , ζωγράφιζε το Salford και τις γύρω περιοχές. Ο Λόουρι κατέχει το ρεκόρ με τις περισσότερες τιμές που έχουν απορριφθεί.
Ο Λόρενς Στίβεν Λόουρι γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1887 στο Stretford, Μάντσεστερ. Ο πατέρας του εργαζόταν ως υπάλληλος σε γραφείο κτηματομεσίτη, ενώ η μητέρα του ήταν μια ταλαντούχα πιανίστρια. Μέχρι το 1898 η οικογένεια ζούσε στο Βικτόρια Παρκ, ένα καταπράσινο προάστιο στο νότιο Μάντσεστερ, αλλά το 1909 οι οικονομικές δυσκολίες ανάγκασαν τη μετακόμιση στο Pendlebury, μια βιομηχανική περιοχή κοντά στο Μάντσεστερ.
Ως παιδί, του άρεσε να σχεδιάζει και χρησιμοποιούσε μέρος του εισοδήματός του για να πληρώνει για ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής. Το 1905 άρχισε να παρακολουθεί βραδινά μαθήματα στο Δημοτικό Κολλέγιο Τέχνης του Μάντσεστερ. Ο δάσκαλός του στο μάθημα σχεδίου ήταν ο Γάλλος Adolphe Valette, ο οποίος έφερε στα μαθήματά του από πρώτο χέρι γνώση των ιμπρεσιονιστών, όπως ο Claude Monet και ο Camille Pissarro.
Αργότερα, σπούδασε ζωγραφική και σχέδιο τα βράδια στο Δημοτικό Κολλέγιο Τέχνης (1905–15) και στη Σχολή Τέχνης του Salford (1915–25), ενώ εργαζόταν παράλληλα ως εισπράκτορας ενοικίων κατά τη διάρκεια της ημέρας, στην Pall Mall Property Company όπου και παρέμεινε εκεί μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1952.
Το 1921, ο Λόουρι εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του μαζί με δύο άλλους καλλιτέχνες σε γραφεία αρχιτέκτονα στο Μάντσεστερ. Η έκθεση σχολιάστηκε στην εφημερίδα Manchester Guardian από τον Bernard Taylor, ο οποίος περιέγραψε τον Lowry ως κάποιον που «μπορεί να έχει πραγματική συμβολή στην τέχνη».
Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1920, ο Λόουρι δημιούργησε το προσωπικό του στυλ και ανέπτυξε το χαρακτηριστικό του θέμα: να ζωγραφίζει βιομηχανικές σκηνές. Πιθανόν αυτήν την δεκαετία να παρήγαγε τα περισσότερα έργα καθ’όλη την καριέρα του. Έκανε εκτεταμένες εκθέσεις σε διάφορες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της New English Art Club και Society of Modern Painters, καθώς και στο Παρίσι, αλλά δυστυχώς κανένα έργο του δεν πουλήθηκε.
Η επιτυχία ήρθε το 1930, όταν δημιούργησε το γνωστό του έργο «Coming from the Mill», ενώ την ίδια χρονιά πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Μάντσεστερ. Όλα τα εκθέματα ήταν σχέδια της περιοχής Ancoats της πόλης και όλα πουλήθηκαν, συμπεριλαμβανομένου ενός στην Πινακοθήκη του Μάντσεστερ. Λίγα χρόνια αργότερα, το «A Street Scene (St Simon’s Church)» του 1928, έγινε το πρώτο έργο του Λόουρι που αγοράστηκε για το Μουσείο και την Πινακοθήκη του Σάλφορντ.
Το 1932, τα έργα του Λόουρι έγιναν δεκτά στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου, αλλά την ίδια χρονιά ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά και του άφησε πολλά χρέη, τα οποία ανάγκασαν τον καλλιτέχνη να αποπληρώνει για πολλά χρόνια.
Τα περισσότερα ολοκληρωμένα σχέδια έγιναν μετά το 1910 περίπου, όταν ζωγράφιζε μόνο στο σπίτι του σε αυτό που αποκαλούσε εργαστήριό του, αντί για στο στούντιό του. Η παλέτα του ήταν πολύ περιορισμένη και χρησιμοποιούσε μόνο πέντε χρώματα, λευκό, μαύρο, κόκκινο, το μπλε της Πρωσίας και κίτρινη ώχρα.
Μετά από χρόνια ζωγραφικής και εκθέσεων στο Μάντσεστερ και το Salford και γύρω από αυτό, ο Λόουρι πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Λονδίνο το 1939 στην Γκαλερί Lefevre. Η έκθεση ήταν επιτυχημένη και πολλά από τα έργα πουλήθηκαν, αλλά τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, η μητέρα του πέθανε. Με το ξέσπασμα του 20ου Παγκοσμίου Πολέμου, η Γκαλερί Lefevre ακύρωσε την επόμενη έκθεσή του, Με τη λήγη του πολέμου, το 1943 παρουσίασε ξανά έργα του εκεί.
Καθώς ο Λόουρι κουράστηκε από τις βιομηχανικές σκηνές, η προσοχή του στράφηκε σε άλλα θέματα και το έργο του επικεντρώθηκε σε μικρές ομάδες μορφών και ατόμων ζωγραφισμένων σε απλό λευκό φόντο με ελάχιστο ή καθόλου αρχιτεκτονικό ή τοπιογραφικό σκηνικό. Επέμενε ότι όλα βασίζονταν σε πραγματικούς χαρακτήρες, συχνά ανθρώπους που έβλεπε να ζουν στους δρόμους, όπως στο έργο «Ένας ζητιάνος» (περίπου 1965).
Ένα ταξίδι στην Ουαλία με τον φίλο του, τον συλλέκτη Monty Bloom, αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον του για το βιομηχανικό τοπίο για μια περίοδο, όταν περιηγήθηκαν σε μερικά από τα χωριά εξόρυξης στις κοιλάδες της Ουαλίας, με αποτέλεσμα σημαντικά έργα όπως και το «Hillside» (1962) και «Bargoed» (1965). Επέστρεψε στην Ουαλία αρκετές φορές τα επόμενα χρόνια.
Ο Λόουρι ζωγράφιζε επίσης άδεια τοπία και θαλασσογραφίες για πολλά χρόνια και τη δεκαετία του 1960 έκανε επανειλημμένες επισκέψεις στα βορειοανατολικά της Αγγλίας, ιδιαίτερα στο Sunderland, στο ξενοδοχείο Seaburn, όπου ήταν τακτικός επισκέπτης.
Ο Λόουρι τιμήθηκε από το πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και τον Απρίλιο του 1955, εξελέγηκε ως Αναπληρωματικό Μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών. Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1962 η ιδιότητά του ως μέλους εξελίχθηκε σε αυτή του Ανώτερου Ακαδημαϊκού, έχοντας φτάσει στην ηλικία των 75 ετών. Το 1975, του απονεμήθηκαν δύο τιμητικά πτυχία Διδακτορικού των Γραμμάτων από τα Πανεπιστήμια του Σάλφορντ και του Λίβερπουλ. Το 1964, ο κόσμος της τέχνης γιόρτασε τα 77α γενέθλιά του με μια έκθεση του έργου του και 25 σύγχρονων καλλιτεχνών που είχαν υποβάλει αφιερώματα στο Μουσείο Monk’s Hall, στο Eccles. O πρώην πρωθυπουργός Χάρολντ Γουίλσον χρησιμοποίησε τον πίνακα του Λόουρι «Pond»(1950) ως επίσημη χριστουγεννιάτικη κάρτα του 1964.
Ενώ ο πίνακας του «Coming Out of School» (1927) τυπώθηκε σε γραμματόσημα του Ηνωμένου Βασιλείου. Δες το έργο πιο κάτω:
Ο Λόουρι αρνήθηκε δύο φορές τον διορισμό του στο Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, απέρριψε τον τίτλο του ιππότη το 1968 και τους διορισμούς του στο Τάγμα των Συντρόφων της Τιμής (CH) το 1972 και το 1976. Κατέχει το ρεκόρ για τις περισσότερες τιμές που έχουν απορριφθεί.
Πέθανε σε ηλικία 88 ετών το 1976 από πνευμονία, λίγους μήνες πριν από τα εγκαίνια μιας αναδρομικής έκθεσης στη Βασιλική Ακαδημία. Το μουσείο γκαλερί The Lowry, στο Salford είναι αφιερωμένο στον σπουδαίο καλλιτέχνη, ενώ η ταινία Mrs Lowry & Son του 2019 έχει θέμα τη ζωή του καλλιτέχνη με την μητέρα του. Ο Λ. Σ. Λόουρι έζησε με την αυταρχική μητέρα του, Ελίζαμπεθ, μέχρι τον θάνατό της το 1939. Κατάκοιτη και πικραμένη, η Ελίζαμπεθ προσπαθούσε να αποτρέψει τον εργένη γιο της από το να επιδιώξει τις καλλιτεχνικές του φιλοδοξίες.’Ομως αυτός την διέψευσε κατηγορηματικά με το ταλέντο του που έμεινε στην ιστορία.
Πηγή: thelowry.com
