Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα όπου όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει. Είναι η στιγμή που η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής απλώνεται παντού. Η Μεγάλη Παρασκευή είναι η πιο πένθιμη ημέρα της Χριστιανοσύνης, αφιερωμένη στα Άγια Πάθη, τη Σταύρωση και την Ταφή του Ιησού Χριστού.
Για πολλούς, αυτή είναι η πιο δύσκολη ώρα, γιατί απαιτεί το πιο σπάνιο είδος πίστης: την πίστη στην αναμονή. Συχνά προσευχόμαστε ζητώντας άμεσες λύσεις, θαύματα και φως. Όμως, η εσωτερικότητα της Μεγάλης Παρασκευής μάς διδάσκει κάτι άλλο. Μας διδάσκει πώς να στεκόμαστε όρθιοι όταν η απάντηση του Θεού είναι η σιωπή.
Η αποδοχή: Ο Χριστός πάνω στον Σταυρό δεν αποφεύγει τον πόνο, τον αγκαλιάζει. Η πίστη μας δυναμώνει όταν σταματάμε να πολεμάμε την πραγματικότητα και αρχίζουμε να την εμπιστευόμαστε.
Η ταπείνωση: Στον Επιτάφιο Θρήνο, η ψυχή δεν αναζητά δύναμη και εξουσία, αλλά την παρηγοριά της αγάπης που θυσιάζεται.
Όλοι κουβαλάμε έναν προσωπικό σταυρό. Μπορεί να είναι μια ασθένεια, μια μοναξιά ή ένας φόβος για το μέλλον. Το άρθρο αυτό θέλει να θυμίσει πως:
Ο Θεός δεν μας υπόσχεται μια ζωή χωρίς σταυρούς, αλλά μας υπόσχεται πως δεν θα τους κουβαλήσουμε ποτέ μόνοι μας.
Η εσωτερικότητα αυτών των ημερών είναι σαν το σπόρο που θάβεται στη γη. Φαινομενικά επικρατεί το σκοτάδι και η ακινησία, αλλά στην πραγματικότητα, εκεί μέσα γεννιέται η ζωή. Η πίστη μας είναι αυτό ακριβώς: η βεβαιότητα πως κάτω από το «χώμα» των δυσκολιών μας, η Ανάσταση έχει ήδη ξεκινήσει να προετοιμάζεται.
