Μια γενιά γονιών μεγάλωσε παιδιά με χιλιάδες στερήσεις. Δούλεψαν διπλές βάρδιες για να τα ταΐσουν, να τα μορφώσουν, να τους χτίσουν ένα μέλλον. Τα στήριξαν στους έρωτες, στις αποτυχίες, στις επιτυχίες. Πάλεψαν να τους φτιάξουν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι», ώστε να μη χρειαστεί να ξοδέψουν κι αυτά μισή ζωή αποπληρώνοντας δάνεια, όπως έκαναν οι ίδιοι.

Και φτάσαμε σε ένα σημείο όπου πολλά από αυτά τα παιδιά μεγάλωσαν μέσα στην ευκολία και ξέχασαν από πού ήρθε.

Οι κατευθυντήριες γραμμές πια δεν έρχονται από το σπίτι, αλλά από την παρέα και από «κόουτς» που δεν έχουν ούτε όραμα ούτε στόχους δικούς τους. Το φλερτ, η εκτόνωση, η στιγμιαία χαρά — όλα περνάνε μέσα από μια οθόνη. Το βάθος έχει αντικατασταθεί από το άμεσο. Το μπαρ της Παρασκευής, το ματς της Κυριακής, ένα ποτό στον πάγκο — αυτός είναι συχνά ο μόνος ορίζοντας.

Χωρίς ιδανικά, χωρίς πυξίδα, η πορεία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο τέλμα.

Το πιο επώδυνο απ’ όλα; Πολλά παιδιά κλείνουν την πόρτα σε αυτούς που τα μεγάλωσαν με κόπο και θυσίες — επειδή κάποιος το βάφτισε «απογαλακτισμό» και «ανεξαρτησία». Κι όμως, στα δύσκολα — στην αγορά αυτοκινήτου, στο ταξίδι, στην εκδρομή — η «Εθνική Τράπεζα των Γονιών» καλείται πάντα να σπονσοράρει. Εκεί θυμούνται να χτυπήσουν την πόρτα, να καθίσουν στο τραπέζι, να ρωτήσουν με μια υποκρισία «τι γίνεται, όλα καλά;» — και μετά η ζωή τους συνεχίζεται μακριά, σαν να μην έγινε τίποτα.

Και οι γονείς; Τα κάνουν όλα γαργάρα. Δεν θέλουν να πικράνουν τα παιδιά τους, να τους βαρύνουν με τα δικά τους προβλήματα, να τους χαλάσουν την καθημερινότητα — για κάτι που, ας είμαστε ειλικρινείς, τα παιδιά συχνά δεν το εκτιμούν καν.

Αυτή είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που φθείρεται μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Κι εμείς, όσοι μάθαμε αλλιώς — να σεβόμαστε, να στηρίζουμε, να κρατάμε κοντά τους δικούς μας ανθρώπους ακόμα κι όταν ενηλικιωθήκαμε — καταλήγουμε μερικές φορές να νιώθουμε παρείσακτοι, σαν να είμαστε εμείς το πρόβλημα.

Δεν είμαστε.

Η οικογένεια είναι ιερή. Και κανένας φίλος, κανένας ψευτοκόουτς, κανένας «σύμβουλος ζωής» δεν έχει το δικαίωμα να τη λεηλατήσει.

Γιατί όλα, στο τέλος, είναι ένας κύκλος. Και σε αυτή τη ζωή, τα πάντα γυρίζουν πίσω στον αποστολέα — με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που στάλθηκαν.