Ζούμε σε μια εποχή που η τεχνολογία φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ενώ ταυτόχρονα τους απομακρύνει συναισθηματικά. Τα social media έγιναν το νέο υπνοδωμάτιο της εποχής· ένα μέρος όπου οι σχέσεις χτίζονται αλλά και διαλύονται με ένα scroll. Εκεί όπου η εικόνα προηγείται της ουσίας και η επιθυμία μετατρέπεται σε εμμονή.
Η αποστασιοποίηση στις ερωτικές σχέσεις δεν ξεκινάει πάντα με λόγια. Ξεκινάει σιωπηλά, ύπουλα. Με ένα βλέμμα που απομακρύνεται, με ένα σώμα που δεν ζητάει πια επαφή, με ένα κινητό που μένει συνεχώς στραμμένο προς τα κάτω. Και όσο η γυναίκα νιώθει ότι το βλέμμα του άνδρα της απορροφάται από την “ηλεκτρονική γύμνια” δεκάδων προφίλ, η ασφάλεια και η επιθυμία της μετατρέπονται σε απόσταση και ψυχρότητα.
Ο ανδρικός εγκέφαλος, βιολογικά προγραμματισμένος να ανταποκρίνεται σε οπτικά ερεθίσματα, χάνεται σε έναν ψηφιακό εθισμό: απεριόριστη πρόσβαση στην εικόνα της γυναίκας, όχι όμως στη σύνδεση μαζί της. Κι όμως, αυτή η απλή πράξη —ένα story, ένα like, μια ακόλουθη λήψη ομορφιάς χωρίς συναισθηματικό κόστος— αποσαθρώνει τη συντροφικότητα. Δεν είναι απλώς εθισμός. Είναι μια μορφή σύγχρονης κατάντιας, μια πείνα που δεν χορταίνει.
Η γυναίκα, όταν αρχίσει να νιώθει αόρατη, δεν εκδικείται απαραίτητα. Αποτραβιέται. Και τότε, πολλές φορές, αρχίζει να χάνει κι εκείνη το ενδιαφέρον. Όχι γιατί δεν υπάρχει αγάπη — αλλά γιατί λείπει ο σεβασμός. Ο σεβασμός προς την ψυχή της, προς την προσπάθειά της, προς την παρουσία της.
Αυτό που ζητάει μια γυναίκα όταν αγαπά, δεν είναι να ελέγχει, αλλά να νιώθει ότι ο άνθρωπός της δεν έχει ανάγκη να ψάξει αλλού για να γεμίσει κενά που ίσως δεν της είπε ποτέ ότι είχε.
