Η Ιστόρια της Eurovision από το 1956 μέχρι το 1970 

Η γέννηση του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision το 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας δεν ήταν απλώς μια μουσική συνάντηση, αλλά ένα φιλόδοξο πείραμα πολιτιστικής ενοποίησης μιας πληγωμένης, μεταπολεμικής Ευρώπης. Το πιο διάσημο φεστιβάλ τραγουδιού στον κόσμο γεννήθηκε με τη φιλοδοξία να ενώσει τις χώρες της Ευρώπης. 

Είναι αδύνατο να καλύψουμε όλη τη ιστορία της Eurovision μέχρι σήμερα, γι’ αυτό σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε σε σημαντικά γεγονότα μέχρι το 1970.  

Ο Γάλλος επιχειρηματίας Marcel Baison δανείστηκε την ιδέα από τον επιτυχημένο διαγωνισμό του Σαν Ρέμο της Ιταλίας και κίνησε το ενδιαφέρον της νεοσύστατης Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεόρασης (EBU). Μόλις 7 χώρες συμμετείχαν στις 24 Μαΐου 1956, στο Λουγκάνο της Ελβετίας, με κάθε έθνος να ερμηνεύει δύο τραγούδια. Η Lys Assia κέρδισε στο πρώτο διαγωνισμό με το γαλλόφωνο “Refrain”. 

Το 1957, στις πρώτες μέρες του διαγωνισμού, υπήρξε μια μελετημένη κίνηση για την προώθηση της ποπ ευρωπαϊκού τύπου σε μια προσπάθεια να εξισορροπηθούν οι κυρίαρχες αμερικανικές ηχογραφήσεις που ακόμα και τότε είχαν ασφυκτικό έλεγχο στις πωλήσεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Αυτές ήταν εθνικοί ύμνοι, αν θέλετε, και έτσι και οι 10 συμμετοχές του 1957 ερμηνεύτηκαν στην παρθενική τους γλώσσα. Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε στον διαγωνισμόγια πρώτη φορά το 1957, μαζί με την Αυστρία και τη Δανία. Η Βρετανίδα σοπράνο Patricia Bredin ήλπιζε ότι το “All” θα αποδεικνυόταν προφητικό στην ψηφοφορία, αλλά η συμμετοχή της Ολλανδίας, “Net Als Toen” της Corry Brokken, κέρδισε θριαμβευτικά – παρόλο που το έθνος είχε παραβιάσει τους κανόνες με μια ερμηνεία ένα λεπτό μεγαλύτερη από το επιτρεπόμενο 3:30.

Το 1958 ήταν η αρχή κάτι παράξενου στην ιστορία της Eurovision: η πιο διάσημη συμμετοχή δεν κέρδισε καν. Το ιταλικό τραγούδι «Nel Blu Dipinto Di Blu» κατέλαβε την τρίτη θέση για τον Domenico Modugno, αλλά πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα όταν κυκλοφόρησε ως «Volare»/«To Fly» και μάλιστα κέρδισε το πρώτο βραβείο Grammy για την Καλύτερη Ανδρική Φωνητική Ερμηνεία, το Τραγούδι της Χρονιάς και το Δίσκο της Χρονιάς. Αντ’ αυτού, η Γαλλία θριάμβευσε με το «Dors, Mon Amour» του Andre Claveau, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο αγνόησε τη φετινή διοργάνωση – αναμφίβολα με το γεγονός ότι τερμάτισε έβδομο την προηγούμενη χρονιά. Ο διαγωνισμός του 1958 διεξήχθη στο Hilversum της Ολλανδίας και η παράδοση άρχισε να καθιερώνεται ότι το νικητήριο έθνος θα φιλοξενούσε τον επόμενο χρόνο.

Το 1959, έκανε το ντεμπούτο του το Μονακό. Η Γερμανία έφερε το ροκ εν ρολ στην Eurovision με την συμμετοχή της, αλλά οι κριτές δεν εντυπωσιάστηκαν και ήρθε όγδοη από τις 11 διαγωνιζόμενες χώρες. Ενώ η Ολλανδία κέρδισε  ξανά με το τραγούδι “Een Beetje” του Teddy Scholten.

Το 1960, με σύνολο 12 χώρες να διαγωνίζονται, συμμετείχε για πρώτη φορά και η Νορβηγία. Τα τραγούδια κυμαίνονταν από τζαζ και τις πανταχού παρούσες μπαλάντες. Η Γαλλίδα Jacqueline Boyer με το “Tom Pillibi” ήταν το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς και προηγήθηκε στην ψηφοφορία. Αυτή ήταν η αρχή της ιστορίας του μαγικού συστατικού της Eurovision: η απρόβλεπτη ψηφοφορία στο τέλος της βραδιάς, που γινόταν όλο και πιο ασταθής καθώς ο διαγωνισμός μεγάλωνε.

Το 1961, ακόμα 3 χώρες συμμετείχαν στην Eurovision,  η Φινλανδία, η Ισπανία και η Γιουγκοσλαβία, ανεβάζοντας τον αριθμό των συμμετοχών. Το χρυσό μετάλλιο της βραδιάς πήγε στον Jean-Claude Pascal από το Λουξεμβούργο και το “Nous Les Amoureux”.

Το 1962, η Γαλλίδα Isabelle Aubret με το “Un Premier Amour”, κέρδισε με 26 βαθμούς.

Το 1963, η Δανία κέρδισε για πρώτη φορά με το “Dansevise” των Grethe και Jorgen Ingmann.

Το 1964, η Ιταλία κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι «Non Ho L’Eta» της Gigliola Cinquetti. Το τραγούδι σημείωσε τεράστια διεθνή επιτυχία και ο Gigliola επέστρεψε ξανά στη σκηνή της Eurovision την επόμενη δεκαετία.

Το 1965, η Ιρλανδία συμμετείχε στον διαγωνισμό για πρώτη φορά, ενώ νικήτρια χώρα της Eurovision ήταν το Λουξεμβούργο για ακόμα μία φορά, με το τραγούδι  “Poupee De Circe, Poupee De Son” της France Gall.  

Το 1966, άρχισε να αναδύεται η τάση των διαγωνιζόμενων εθνών να επιλέγουν κομμάτια παρόμοια σε στυλ με το νικητήριο τραγούδι της προηγούμενης χρονιάς. Το 1966 είδε επίσης την πρώτη μαύρη ερμηνεύτρια, την Milly Scott για την Ολλανδία. Τελικά, την νίκη κατέκτησε ο Udo Jurgens, που εκπροσώπησε την Αυστρία για τρίτη συνεχόμενη φορά, με το τραγούδι “Merci Cherie”. 

To 1967, η νικήτρια χωρά ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο με την Sandie Shaw και το τραγούδι “Puppet On A String”.

Το 1968 ήταν μία από τις πιο παράξενες χρονιές στην ιστορία της Eurovision. Υπήρχαν  φήμες για τακτική ψηφοφορία, με το αγαπημένο τότε Cliff Richard και το τραγούδι “Congratulations” να χάνει για ένα μόνο βαθμό υπέρ του Ισπανού Massiel, ο οποίος επιλέχθηκε να τραγουδήσει το “La La La” . Το “La La La” βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα κατάταξης, παρά το γεγονός ότι το 45% του Cliff ήταν ήδη επιτυχία σε όλη την ήπειρο και μετά από κάποια παράξενη ψηφοφορία από τις εθνικές κριτικές επιτροπές.

Η Eurovision το 1969 κατέληξε σε μια ιστορική ισοπαλία 4 χωρών για την πρώτη θέση, με τη Γαλλία, την Ολλανδία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο να ανακηρύσσονται όλες μαζί νικήτριες. Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κανόνας για την επίλυση ισοπαλίας, και οι 4 χώρες μοιράστηκαν τον τίτλο, συγκεντρώνοντας από 18 βαθμούς η καθεμία.

Το 1970, ο διαγωνισμός έγινε στο Άμστερνταμ μετά από κλήρωση ανάμεσα στις 4 νικήτριες χώρες του 1969. Η νικήτρια χώρα της Eurovision 1970, ήταν η Ιρλανδία με το πολιτικό τραγούδι “All Kinds Of Everything” της Dana. Η Dana αργότερα ασχολήθηκε με την πολιτική και έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1999.