O Eugene Delacroix (1798- 1863) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ζωγράφους και θεωρείται ο ηγέτης του Γαλλικού Ρομαντισμού. Γνωστός για τη χρήση έντονων χρωμάτων, το λεπτομερές πινέλο του και τη δραματική του θεματολογία. Οι πίνακες του καλύπτουν θέματα από την ιστορία, τη λογοτεχνία, τη μυθολογία και τη θρησκεία, συχνά με έμφαση στο πάθος, τη βία και τη συναισθηματική ένταση.
Ο Ευγένιος Ντελακρουά γεννήθηκε στην πόλη Charenton-Saint-Maurice, κοντά στο Παρίσι και ήταν το τέταρτο παιδί της οικογενείας του. Η μητέρα του Victoire Oeben ήταν απόγονος της οικογένειας Jean-François, η οποία είχε δημιουργήσει έπιπλα για τον Γάλλο βασιλιά και την αυλή τον 17ο και 18ο αιώνα. Ο πατέρας του Charles-François Delacroix ήταν κυβερνητικός αξιωματούχος, ο οποίος υπηρέτησε και ως Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας από το 1795 μέχρι το 1797. Αν και ο περίγυρος της οικογένειας αμφέβαλλε αν ήταν ο βιολογικός του πατέρας του Ευγένιου. Η παιδική ηλικία του Ντελακρουά γενικά ήταν ήρεμη και μέχρι την ηλικία έσα στην διακεκριμένη του οικογένειά, ανέπτυξε ένα πάθος για τη μουσική και το θέατρο. Ο Ντελακρουά όμως αγάπησε περισσότερο τα εικαστικά και το 1815 φοίτησε για ένα χρόνο στο στούντιο τέχνης του νεοκλασικού καλλιτέχνη, Pierre-Narcisse Guérin (1774-1833). Το 1816 σπούδασε καλές τέχνες στο École des Beaux-Arts του Παρισιού.
Το ντεμπούτο του Ντελακρουά στο Σαλόνι του Παρισιού έγινε το 1822, στο οποίο εξέθεσε το πρώτο του αριστούργημα, το «Ο Δάντης και ο Βιργίλιος στην Κόλαση». Αυτή η ελαιογραφία σε καμβά αποτελεί ένα ένα από τα ορόσημα στην ανάπτυξη της γαλλικής ρομαντικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα. Ο Δάντης και ο Βιργίλιος στην Κόλαση ήταν εμπνευσμένοι από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη. Δες το έργο πιο κάτω:
Το 1822, κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης, τα οθωμανικά στρατεύματα εξαπέλυσαν σφαγές στη Χίο, που διήρκεσαν από τις 30 Μαρτίου μέχρι και τον Σεπτέμβρη του 1822. Οι αποτρόπαιες σφαγές των Οθωμανών που ξεκληρίσαν σχεδόν ένα ολόκληρο νησί, στάθηκε η αφορμή για τον Ντελακρουά να δημιουργήσει έναν πίνακα-σύμβολο. Το έργο «Σφαγή στη Χίο» παρουσιάστηκε το 1824 στο Σαλόνι του Παρισιού και σήμερα εκτιθεται στο Μουσείο του Λούβρου. Αποτελεί από τα σημαντικότερα έργα του 19ου αιώνα με μεγάλη απήχηση μέχρι σήμερα. Δες το έργο πιο κάτω:
Το 1825 ταξίδεψτε στην Αγγλία όπου γνώρισε τους ομότεχνους του ρομαντικούς ζωγράφους Sir Thomas Lawrence (1769-1830), τον τέταρτο πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας των Τεχνών και τον Richard Parkes Bonington (1802 -1825), που ζωγράφιζε κυρίως τοπία. Μέχρι το 1825, ο Ντελακρουά δημιουργούσε λιθογραφίες που εικονογραφούσαν τον Σαίξπηρ και λίγο αργότερα λιθογραφίες και πίνακες από την τραγωδία Φάουστ του Γκαίτε.
Μεταξύ 1827 και 1832, ο Ντελακρουά δημιούργησε πολλά από τα αριστουργήματα του σε γρήγορη διαδοχή. Τρία επιλεγμένα έργα είναι τα ακόλουθα:
Από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1832, ο Ντελακρουά περιόδευσε στην Αλγερία, την Ισπανία και το Μαρόκο με τον κόμη ντε Μορνέ, τον διπλωματικό εκπρόσωπο του βασιλιά Λουδοβίκου-Φίλιππου στον σουλτάνο. Το Μαρόκο αποδείχθηκε μια αποκάλυψη για τον Ντελακρουά, καθώς τα αξιοθέατα της ζωηρής φύσης και η ομορφιά των αλόγων, των Αράβων και των ρούχων τους, θα τον ενέπνεαν μέχρι και το τέλος της ζωής του. Ο Ντελακρουά έκανε άφθονα σκίτσα και σημειώσεις κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και τα χρησιμοποίησε με επιτυχία κατά την επιστροφή του στο Παρίσι.
Έργο οροσημο από το ταξίδι του αυτό ήταν «Γυναίκες του Αλγερίου στο Διαμέρισμά τους» (1834). Ο πίνακας απεικονίζει γυναίκες σε ένα χαρέμι, ένα τμήμα ενός μουσουλμανικού σπιτιού που ήταν συνήθως απαγορευμένο σε άνδρες εκτός οικογενειακού κύκλου.
Δες το έργο πιο κάτω:
Ακόμη ένας αξιοθάυμαστος πίνακας του Ντελακρουά εμπνευσμένος από το ταξίδι του στο Μαρόκο είναι ο παρακάτω:
Στο τελευταίο μέρος της καριέρας του, ο Ντελακρουά ευνοήθηκε με μια σειρά από σημαντικές παραγγελίες για τη διακόσμηση κυβερνητικών κτιρίων. Η πρώτη του παραγειλία ήρθε το 1833, όταν του ανατέθηκε να ζωγραφίσει μια ομάδα τοιχογραφιών για το Salon du Roi στο Palais-Bourbon. Το Salon du Roi (Αίθουσα του Βασιλιά) ήταν μια αρχική αίθουσα υποδοχής που σχεδιάστηκε για τις συναντήσεις του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου με τους αντιπροσώπους κατά τον 19ο αιώνα.
Ο Ντελακρουά αρρώστησε βαριά το χειμώνα του 1863 και αναγνωρίζοντας τη σοβαρότητα της κατάστασής του και έγραψε τη διαθήκη του αφήνοντας δώρα στους φίλους του και αρκετά χρήματα στην έμπιστη οικονόμο του, Jenny Le Guillou. Ο Ντελακρουά δεν παντρεύτηκε ποτέ, ούτε απέκτησε παιδιά. Παράλληλα έδωσε εντολή μετά τον θάνατο να πωληθούν όλα τα έργα στο στούντιό του. Στις 13 Αυγούστου, ο Ντελακρουά πέθανε και τάφηκε στο νεκροταφείο Père Lachaise στο Παρίσι.
Κατά την πώληση των έργων του Ευγένιου Ντελακρουά το 1864, του αποδόθηκαν περίπου 9140 έργα τέχνης. Πολλά από τα έργα του βρίσκονται στο Μουσείο του Λούβρου, ενώ το το στούντιο όπου ζωγράφιζε ο σπουδαίος καλλιτέχνης έχει μετατραπεί σε μουσείο, το Musée National Eugène-Delacroix, το οποίο είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στο έργο του.
