Χωρίς έρωτα και ρομάντζο δεν θα υπήρχε χρώμα στη λογοτεχνία, δεν θα υπήρχε ποίηση. Όταν οι λέξεις της καθημερινότητας δεν αρκούν για να περιγράψουν την έξαψη, την απώλεια, την προσμονή τότε επιστρατεύεται στην μεταφορά, την παρομοίωση ή τον ρυθμό της ποίησης. Θρύλοι της ποίησης όπως: ο Πάμπλο Νερούδα, Χιλιανός νομπελίστας ποιητής, η Ντενίς Λέβερτοφ, Αμερικανίδα ποιήτρια και ακτιβίστρια και η Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ, μία από τις σημαντικότερες Βρετανίδες ποιήτριες της Βικτωριανής εποχής, εμπνεύστηκαν από το δυνατό συναίσθημα του έρωτα και έγραψαν διαμάντια της ερωτικής ποίησης.

Ακολουθεί ένα ποίημα από τον καθένα προαναφερόμενο ποιητή:

Σ’ αγαπώ έτσι – Πάμπλο Νερούδα

“Δε σ’ αγαπώ σαν να ‘σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ’ αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ’ από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ’ αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ’ τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ’ άρωμα που σφιγμένο μ’ ανέβηκε απ’ το χώμα.

Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,
παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.”

Από τη συλλογή “100 Ερωτικά Σονέτα” (Cien sonetos de amor) (1959)

Ύμνος στο θεό Έρωτα – Ντενίς Λέβερτοφ

“Ω Έρωτα, εσύ που σιωπηλά χαμογελάς, άκουσέ με.
Άσε τη σκιά της φτερούγας σου
να μ’ ακουμπήσει.

Άφησε την παρουσία σου
να με τυλίξει, σαν το σκοτάδι
να ‘ταν κύκνου πούπουλα.

Άσε με να δω το σκοτάδι αυτό
με τη λάμπα στο χέρι,
τον τόπο αυτό να γίνεται
άλλος τόπος, ο ιερός του πόθου.

Νυσταγμένε θεέ,
βράδυνε τους τροχούς της σκέψης μου
για ν’ ακούω μόνο
το χιονένιο σου θρόισμα
σαν με κυκλώνεις.

Κλείσε με μαζί με τον αγαπημένο μου
στον κλοιό- καπνό της δύναμής σου,
για να γίνουμε, ο ένας για τον άλλο,

μορφές φλόγας,
μορφές καπνού,
μορφές σάρκας
πρωτοειδομένες μες στο σούρουπο.”

Από τη συλλογή “The Sorrow Dance” (1967)

Πως σ’ αγαπώ – Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ

“Πώς σ’ αγαπώ; Άσε με να μετρήσω τρόπους.
Σε αγαπώ στο βάθος και στο πλάτος και στο ύψος
Που η ψυχή μου μπορεί να κατακτήσει, όταν νιώθει αμήχανη
Για τους σκοπούς της ύπαρξης και της γοητείας της ιδεατής.

Σε αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινής
Της πλέον ήρεμης ανάγκης, στο φως του ήλιου και του κεριού.
Σε αγαπώ ελεύθερα, όπως όταν οι άνθρωποι αγωνίζονται για τη νίκη του καλού
Σε αγαπώ αγνά, όπως όταν γυρίζουν από προσευχή.

Σε αγαπώ με ένα πάθος που έβαλα σε χρήση
Μες στις παλιές μου λύπες και με μια πίστη
από την ηλικία μου την παιδική.

Σε αγαπώ με μιαν αγάπη που φαινόταν πως θα χάσω
Με τους χαμένους μου άγιους – Σε αγαπώ με την αναπνοή,
Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα όλης της ζωής μου! Κι αν ο Θεός θελήσει,
Μετά τον θάνατο θα σ’ αγαπώ ακόμα πιο πολύ.”

Από τη συλλογή «Sonnets from the Portuguese» (Σονέτα από τους Πορτογάλους) (1850)